Αναμφίβολα, στο σύγχρονο σχολικό περιβάλλον ερχόμαστε αντιμέτωποι με πολλές κοινωνικές παθογένειες, τις οποίες ως ΕΔΟΝ ανέκαθεν προσπαθούσαμε να αντιμετωπίσουμε, όπως για παράδειγμα ο σχολικός εκφοβισμός, ο ρατσισμός, οι διακρίσεις, η έλλειψη της ομαδικότητας, της συνεργασίας και ο στυγνός ανταγωνισμός. Δυστυχώς, το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει τα πιο πάνω προβλήματα, αλλά, λόγω της τεχνοκρατικής του κατεύθυνσης, λειτουργεί και ως καταλύτης για την επέκτασή τους. Μια αλλαγή, λοιπόν, η οποία μπορεί να γίνει, έτσι ώστε να επιτύχουμε και αυτό για το οποίο ως ΠΕΟΜ αγωνιζόμαστε, την ένταξη της ανθρωπιστικής παιδείας στα σχολεία, είναι η προσθήκη του θεάτρου στο αναλυτικό πρόγραμμα.
Αρχικά, με τον όρο θέατρο, δεν εννοούμε μόνο την ανάλυση ενός θεατρικού έργου, ή την ιστορία του θέατρου, αλλά το θέατρο ως ένα βιωματικό εργαστήρι στο οποίο κάθε άτομο θα έχει την δυνατότητα να συμμετέχει ενεργά, αφού δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες για την υλοποίησή του. Πιο συγκεκριμένα, σε αυτές τις διδακτικές περιόδους θα μπορούσαν να γίνονται διάφορα θεατρικά παιχνίδια, μέσα από τα οποία οι μαθητές «παίζοντας», θα μαθαίνουν πώς να συνεργάζονται σε μια ομάδα, να εκφράζουν την άποψή τους, αλλά και να ακούνε και να σέβονται την άποψη των άλλων. Κατά συνέπεια, βιώνοντας αυτή την υγιή επαφή που θα έχουν με τους συμμαθητές τους, θα κατανοήσουν και θα εκτιμήσουν την ομορφιά της διαφορετικότητας μεταξύ των ανθρώπων. Θα αναγνωρίσουν, πως μια ομάδα και κατ’ επέκταση ένας κόσμος όπου ο κάθε ένας φέρει διαφορετικές απόψεις, όνειρα και πεποιθήσεις λειτουργεί πολύ πιο αρμονικά από ένα περιβάλλον όπου όλοι είναι οι ίδιοι, αφού με την σωστή συνεργασία το κάθε άτομο θα δώσει ένα κομμάτι από τον δικό του μοναδικό εαυτό. Το αποτέλεσμα θα είναι η κατάρριψη αισθημάτων εγωκεντρισμού και ανωτερότητας, καθώς και η μείωση ρατσιστικών επεισοδίων και περιστατικών εκφοβισμού στα σχολεία. Επιπλέον, όταν οι μαθητές συνειδητοποιήσουν την δύναμη που έχει μια ομάδα και την δημιουργικότητα που εκπέμπει, τα άτομα γύρω τους θα πάψουν να είναι οι ανταγωνιστές τους στον αγώνα των βαθμών, αλλά οι σύμμαχοι τους στον αγώνα της ζωής.
Το «παιχνίδι» όμως που περιλαμβάνει το θέατρο δεν είναι η μόνη πτυχή του θεάτρου από την οποία μπορούν να επωφεληθούν οι μαθητές. «Το θέατρο δεν είναι μόνο μια ψυχαγωγία, αλλά ένα μέσο για να αλλάξει ο κόσμος» είπε ο σπουδαίος Μπέρτολτ Μπρεχτ. Είναι γεγονός ότι, τα περισσότερα θεατρικά έργα, αποσκοπούν στην προβολή, αλλά και στον σχολιασμό της πραγματικότητας. Αξίζει να σημειωθεί πως ένα θεατρικό έργο, μπορεί να αποτελέσει και μια μικρή επανάσταση, αφού συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, σκηνογράφοι κτλ. συνεργάζονται για να παρουσιάσουν έργα τα οποία θίγουν κάθε είδους προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος, από φασιστικά καθεστώτα που ταλάνισαν και ταλανίζουν λαούς μέχρι και σήμερα ως την ανισότητα που υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων. Η μαγεία του θεατρικού κειμένου και της θεατρικής παράστασης, είναι πως μπορούν να επηρεάσουν τα συναισθήματα του θεατή. Τα ιστορικά γεγονότα και τα κοινωνικά προβλήματα δεν είναι πλέον απλές προτάσεις σε ένα βιβλίο ιστορίας και ειδήσεις στην τηλεόραση, αλλά ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια των θεατών. Μέσα από το θέατρο λοιπόν, ο μαθητής όχι μόνο έρχεται αντιμέτωπος με την αλήθεια αλλά και την ζει. Πλημμυρισμένος λοιπόν από την σκληρή πραγματικότητα, μέσα του γεννιέται ένα αγωνιστικό πνεύμα και διαμορφώνεται σε έναν ενεργό πολίτη ο οποίος είναι έτοιμος να παλέψει για το κοινό καλό και για τον συνάνθρωπο.
Η ΕΔΟΝ εκάστοτε προωθούσε την τέχνη του θεάτρου. Κάθε χρόνο προωθεί θεατρικές παραστάσεις και παρακινεί κόσμο να τις παρακολουθήσει. Επιπλέον, φέτος στις Μαθητικές κατασκηνώσεις φιλοξενήθηκε η παράσταση του θεάτρου «Αντίλογος» «Για όλα φταίει η Γκογκολέζα», την οποία οι κατασκηνωτές παρακολούθησαν δωρεάν. Με το τέλος της παράστασης οι κατασκηνωτές συγκινημένοι συζήτησαν μαζί με τις ηθοποιούς τα μηνύματα του έργου. Μέσα από αυτό το παράδειγμα, λοιπόν, φαίνεται η αξία του θεάτρου και η θετική επίδραση που μπορεί να ασκεί στους μαθητές.
της Διαμάντως Κωνσταντίνου,
ΠΕΟΜ Παλλουριώτισσας
